Nico Pakvis

Als fotograaf moet je iemand snel kunnen ‘lezen’; details oppikken die karakteristiek voor die persoon zijn. Hoe iemand kijkt, beweegt, de handen neerzet. Dat maakt het ook moeilijk. Omgaan met iemand die vaak vreemd voor je is. Het kan heel confronterend zijn. Voor beide kanten van de lens.

Mijn stap in fotografie

Een klein compactcameraatje (zie foto) dat ik kocht in 2003 was mijn entree in de wereld van de fotografie. Al snel stapte ik over op een spiegelreflexcamera en werd lid van een fotoclub waar ik in 2009 de jaarlijkse wedstrijd won….met een portretfoto. Ik fotografeerde inmiddels op feestjes, bruiloften en op plechtige bijeenkomsten. Een communicatiebureau huurde mij in voor hun fotografieklussen. Zo kan het gaan.

Al mijn kennis heb ik van de fotoclub, het internet, een aantal boeken en enkele workshops bij gerenommeerde fotografen. Retoucheren heb ik ook met vallen en opstaan geleerd. Op dat gebied zijn er vele wegen die naar Rome leiden. En als ik ergens niet uitkom, ben ik niet te beroerd om via sociale media contact te zoeken met iemand die volgens mij het antwoord op mijn vraag kan geven.

In 2018 is een kleine droom uitgekomen: een eigen studio. Niet meer zeulen met spullen, meer mogelijkheid om nieuwe dingen uit te proberen en veel flexibeler in het maken van afspraken.

 

 

Niet altijd fotograaf geweest

Mijn wieg stond in Vlaardingen. Na de lagere en de middelbare school ging ik naar Rotterdam om er voor onderwijzer te leren. Op mijn twintigste vertrok ik naar Friesland om daar mijn brood te verdienen. Ik heb gewerkt op een vormingscentrum, op een internaat, op een basisschool, bij een stichting om langdurig werklozen aan werk te helpen en bij een jobcoachorganisatie. Na Sneek en Appelscha ben ik in 1990 in Leeuwarden gaan wonen. Ik ben een stadsmens tenslotte. Verder ben ik getrouwd, vier keer vader en drie keer opa.

Naast mijn werk ben ik ook jarenlang semi-professioneel muzikant geweest. Als (contra)bassist heb ik ruim 25 jaar in verschillende veelspelende bandjes gezeten.